Για πέντε ολόκληρες ώρες χτένιζε τα μαλλιά της- μιας και το ραντεβού της είχε τελικά αναβληθεί.
Από ψηλά οι άνθρωποι του φαινόντουσαν μικρές κουκκίδες. Άπλωσε τον αντίχειρά του και άρχισε να τους λιώνει έναν-έναν.
Πάντα φοβόταν τους ανθρώπους που δεν σε κοιτάζουν στα μάτια. Κι’ ας ήταν τυφλός.
Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και χαμογέλασε ειρωνικά στον εαυτό της, σαν να του έλεγε “σου την έφερα”.
Με το που εγκλωβίστηκε στα 200 μέτρα κάτω από τη γη, ο ανθρακωρύχος εμφανίστηκε αισιόδοξος, καθώς πίστεψε ότι γρήγορα θα τον απεγκλωβίσουν.
Κατά βάθος, είχε άδικο.
Ο ήλιος έδυε πίσω από το βουνό που λίγες ώρες πριν είχε γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της κι’ εκείνη, με επιμέλεια που είχε να επιδείξει από τα λυκειακά της χρόνια, αυνανιζόταν κλαίγοντας.
Τελικά συνειδητοποίησε ότι τα καλύτερα πράγματα που είχε κάνει στη ζωή του ήταν αυτά που τα έκανε όταν δεν είχε κάτι άλλο να κάνει.
